Op de camping

Tour for Life is een confrontatie met je eigen grenzen. Dat wist ik en ik was er nieuwsgierig naar. Op de fiets kom ik mijn grenzen inderdaad tegen: ik heb uren om te denken, voor me uit te staren, te zoeken naar een goed ritme, soms gewoon in series achter elkaar te tellen: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10; 1, 2, 3, enzovoort.

Ook de grens van wat ik kan en niet kan, hoever ik kan fietsen, hoe lang ik het volhoud. Ik had er op gerekend, was er nieuwsgierig naar. Wat ik niet had voorzien en wat ik minstens zo lastig vind, is toegeven dat het misschien wel even genoeg is. Als anderen het kunnen, moet ik het toch ook kunnen? En wat moet ik op mijn blog schrijven? Ik maak er een wedstrijd van, met mezelf, met anderen om me heen. Die anderen doen niet moeilijk: als het niet gaat, is het verstandig om een dag rust te nemen. Niet leuk, wel verstandig.

Gisteren aan het eind van de dag had ik zeker elk uur gedronken en gegeten, maar toch raakte ik uitgedroogd. En dat merkte ik aan mijn spieren en mijn hoofd. imageVandaag daarom geholpen met de ploegbegeleiders. Tenten opgeruimd, bus ingericht, boodschappen gedaan, tenten weer opgezet, waslijn opgehangen en nu wachten op de eerste renners van ons team die binnenkomen.

Het blijft een beetje knagen: zij wel, ik niet. Dat is een lastige grens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *